Dalsze losy bohaterki "Białej Masajki". Książka powstała na życzenie czytelników zafascynowanych kenijską przygodą Corinne. Wydarzenia tu opisane obejmują okres 13 lat od 1990 roku. Bohaterka po 4 latach spędzonych w buszu, w ekstremalnych dla Europejczyka warunkach, ucieka z malutką córeczką od chorobliwie zazdrosnego męża. Powraca do Zurychu, by rozpocząć nowe życie. Ciężko się jej zaaklimatyzować i wrócić do normalności po przeżytym koszmarze. Musi zaczynać wszystko od początku. Nie ma mieszkania, pracy, ani środków do życia. Sklep, samochód i pieniądze zostawiła afrykańskiemu mężowi. Ma tylko ukochaną córkę Napirai - owoc miłości. Jest szczęśliwa, że udało się ją podstępnie wywieźć, bo według prawa plemienia Samburu, córka należy nie do niej, lecz do nGogo - matki męża. Corinne, kobieta dzielna i energiczna, dzięki uporowi osiągająca zamierzone cele, nie zraża się początkującymi trudnościami. Szczęście jej sprzyja, zostaje akwizytorką i wytrwałą pracą szybko osiąga wysokie zarobki. Może pozwolić sobie na kupno mieszkania, opiekunkę do dziecka i wygodne życie. Mimo że uciekła od Lketingii i upokorzeń, jakich od niego doznała, tęskni za nim i jako żona czuje się za niego odpowiedzialna. Ma wyrzuty sumienia, że wraz z dzieckiem żyje w luksusie, a jej kenijska rodzina w nędzy. Pomaga jej finansowo wysyłając pieniądze za pośrednictwem misji. Koresponduje z Jamesem - wykształconym bratem Lketingii, wymiana listów i zdjęć powoduje, ze kontakt z Afryką nie zostaje całkowicie zerwany. Corinne nie potrafi się odciąć od przeszłości, w Europie jest szczęśliwa i bezpieczna, ale tęskni za Afryką, która pozostawiła na niej swe piętno. Prowadzi aktywny tryb życia, jeździ z córką na wycieczki, uprawia sport, działa społecznie w klubie kobiet samotnie wychowujących dzieci. Koleżanki z tego stowarzyszenia namawiają ją do spisania afrykańskich wspomnień. Corinne dużo miejsca w książce poświęca opisowi procesu powstawania dzieła jej życia - "Białej Masajki". Początkowo nie ma zamiaru publikować tych wspomnień, pisze je dla córki, jako jej rodowód. Pisanie traktuje również jak swoistą terapię, wspomnienia z Kenii ją prześladują, ma nadzieję, że przelewając je na papier wyrzuci je z siebie i oczyści się z tej obsesji. Nad książką pracuje 8 miesięcy, jest to praca psychicznie wyczerpująca ze względów emocjonalnych. Większość wydawnictw nie wykazuje zainteresowania jej maszynopisem, tylko jedno podpisuje z nią umowę na wydanie książki. Wydarzenie to odmienia całe jej życie. Książka, ku zdumieniu wszystkich, odnosi niebywały sukces, a Corinne staje się gwiazdą. Zapraszana jest na spotkania autorskie, wywiady telewizyjne, jej zdjęcia ukazują się na pierwszych stronach gazet. Książka i ona w całej Europie przyjmowane są entuzjastycznie. Autorka zadbała, by "Białą Masajkę" przetłumaczono na suahili, aby była dostępna również dla Lketingii. W okresie szczytowego powodzenia książki powstaje w oparciu o nią scenariusz filmowy. Drugim , ważnym dla Corinne, wydarzeniem w tym czasie jest jej szczęśliwy związek z Markusem, kolegą z lat szkolnych. Po sukcesie literackim przychodzi czas na miłość. Wspomnienia zawarte w "Żegnaj Afryko" kończą się opisem wyprawy Corinne na Kilimandżaro. Zdobywa ten szczyt nocą przy 25 stopniowym mrozie. Tylko nieliczni spośród uczestników tej eskapady docieraja do celu. Ona sama stwierdza,że było to przedsięwzięcie absurdalne i szaleńcze, ale jest dumna i szczęśliwa, że się nie poddała i zdobyła dach Afryki. Wyprawa uświadomiła jej, że nie mogłaby już żyć w Afryce, była więc jakby pożegnaniem z nią. Ale nie jest to chyba definitywne pożegnanie z Czarnym Lądem. Nie wyklucza tego, że gdy Napirai dorośnie i będzie chciała odwiedzić swą ojczyznę, ona będzie jej towarzyszyć. Może więc powstanie relacja z tej sentymentalnej podróży , jako trzecia część "Białej Masajki" ? Znając naturę autorki żądnej przygód, lubiącej wyzwania i noszącej w sercu cząstkę Afryki, jej wierni czytelnicy mogą mieć taką nadzieję.