Zbigniew Nienacki – znakomity twórcy Pana Samochodzika, pokusił się o napisanie książki dla dorosłych, jakkolwiek bezapelacyjnie wygrywa w jego pisarstwie proza tworzona dla dzieci i młodzieży, to jednak i w tej przeznaczonej dla dużo starszych „nastolatków”, można znaleźć coś interesującego. Tytułowy mężczyzna jest artystą rzeźbiarzem, mężem Małgorzaty, ojcem 18 – letniego Rafała. Żona 40 – latka wyjeżdża na kilka dni i w tym samym czasie z domu ucieka Rafał. Ojciec postanawia go odszukać, podejrzewa, że chłopak pojechał do dziadka na wieś i tam też się udaje. Po drodze rozmawia z wieloma ludźmi o ucieczce syna, snuje swój monolog wewnętrzny, szukając odpowiedzi na pytanie dlaczego tak się stało, jednak w końcu na plan pierwszy wysuwa się on sam. Uświadamia sobie bowiem, że syn był najważniejszym trybikiem w całej machinie jego życia, dzięki której działała ona do tej pory nienagannie, a teraz skoro zniknął, skoro zrobił się prawie dorosły, już tak nie potrzebuje ojca, czy nie jest to doskonały moment na nowe życie ? „Zmienić dom, miasto, otoczenie ? Zmienić zawód ? Czy nie są to tylko nieistotne drobiazgi ? A może przede wszystkim odmienić własną osobowość ?” Ale, czy można zmienić wszystko, zacząć od nowa, mając jednak żonę i syna…Tutaj wychodzi na jaw cała niedojrzałość tytułowego mężczyzny – żona w jego oczach stała się stara i nudna, jest to wystarczający powód, by wymienić ją na „nowszy model”. Marzenie, by zacząć wszystko od nowa rośnie w nim szybko, niczym chwast. O kobietach nie ma do powiedzenia nic dobrego, traktuje je przedmiotowo. Nowa kobieta jest mu potrzebna tylko i wyłącznie do zaspokojenia swojej prózności, mianowicie udowodnienia samemu sobie, że nadal jest młody i atrakcyjny. Nie będzie mu nawet przeszkadzać, że 20 – latka, która stanie się materiałem do przeprowadzenia powyższego dowodu, jest dziewczyną jego syna.